D’r mag ier en daor welies eendakpanne of een skorsteen verni’jd worn’in de binnestad. Siebren Seutekauw

D’Istorische vereniging krig een forse uutbreiding. Joán Doem krig een secretaresse veur alve daegen. Siebren Seutekauw

Steenwieks Aarfgood In Steenwiek gonst et weer as in een kiep’okke, waor net een vos langes is ewest. Overal eur ie deselde vraoge “Zol ’t now wél of zol ’t now neet? Komp ‘r bebouwing op de Steenwieker Kaampe of neet?” De rasechte Steenwiekers, ie weten wèh, dee minsen dee al mopperen as ‘r één steentien in destad té glad is, bin et roerend eens: “Aand’n of van de Kaampe!” En sie em’ een punt. De Kaampe is gien gewoon euveltien, maor ‘t is een aarfstôk uut de leste iestied. Stel oe ies veur: duzenden jaoren eleden sleurde zo’n gletsjer zich puffend deur et laandskop en docht alverwege: “Weet ie wat, ier dump ik de bool,” en voilà, de Steenwieker Kaampe. Dee ma’j toch neet volgooien mit uzen? Boômdien worden daor de legendarische Steenwieker Kaamperties verbouwd, kleine eerappelties dee zó lekker bin’n dat sels minsen uut Gietern eêm eur punter stille leng omme sie te preuven. Sels Möppelers bin’n d’r gek op, maor dee betaelen netuurlijk d’eufdpries. As ’r aargens een staandbeeld mocht komen, dan mot et wel veur dee eerappel. Maor good, woningbouw mot aargens enne, dat snapt iederene. Gelôkkig bin d’r opties zat. Neem now et Steenwiekerdiep. Vanof d’Erenbrôgge richting Skeerwolde lig een strook laand dat eigenlijk sélf lek te fluusteren: “Bouw ier maor ies wat moois.” Stel oe veur: Een mooie buurte mit betaelbaore koop- en uurwonings, of’ewisseld mit sociale woningbouw. En een boulevard langs et waeter, waar minsen zomers flaneren mit een ijssie in d’aand, waor onden kwispelend teung lanteernpaolen plassen en waor uzen staon, waorvan de bewoners de sunne in ‘t waeter sien zakken asof sie op vekaansie bin’n. ‘t Zol de trots van de regio kunnen worden. Miskien sels een plekke waor Steenwiekers veur et eerst de tied nemen omme ier ies een aomdwaandeling te maeken. En dan e’j Steenwiekerwold nog. Een prachtig glooiend laandschop waor je eel good een paer wonings om’enne of tussen kunnen skoeven zonder dat de netuur begunt te protesteren. Gien flatgebouwen dee op UFO’s lieken, maor vriendelijke wonings dee zich rustig neervlijen in ’t grös, ontwörpen mit et “Limburgse” landskop veur oông en waor bewoners aoste de boties, vaerend op ’t Ossenzieliger kanaal veurbi’j zien komen. Maor dan… de TOORN De trots van Steenwiek. Et visitekaortien. t Staotige gebouw, waor iederene op wes wanneersie willen seng: “Kiek, daor staot ie, onze toorn.” D’r doon ardnekkige geruchten de ronde dat ‘r overdreêm luxe appartementen in zol’n komen. Neet zomaor luxe, nee nee, appartementen van ruum vier miljoen euro. Veur dat geld ma’j toch open dat de koffie automatisch wordt in’eskunken en dat de toorn self elke morn “goeiemorn” teung oe seg. Maor de meeste Steenwiekers vien’n ‘t maor niks. Ook dat sie de klokke ten koste van dee balkonnegies willen slopen. Want an de toorn sleutelen veult asof ie de neuse van oen opoe opni’j gaon modelleren.‘t Kan miskien wèh moderner, net as dat glaezen fiets’okke naost de kaarke, maor ’t eurt gewoon neet. Dus aand’n of van de Steenwieker toorn. Steenwiek ef een ziele, en dee zit verstopt in kleine dingen: de Kaamperties, et Diep, de Maark, et prachtige laandskop rondomme de Stad en boôm alles de toorn dee al eeuwenlaank over de stad uutkik asof i’j seng wil: “Doon jullie maor rustig an, ik olle de bool wel in de gaeten.” Wee an de toorn komp, krig d’ele stad over zich enne. En dat is nog net iets aarger dan een gletsjer dee besleut omme zien spullen ier te dumpen. DE REIZE. ‘t Boerenlaand trekt veurbi’j in een aarfstige variaant. Traog glidt een mistig zicht deur ‘t oneindige laand. Spoedend langs boerderi’jen, vliedend langs weêng Oge kantoren en febrieken achter plensbujjen van reêng. ‘t Laandskop oogt kold zonder een spraankien locht op deze lange, kille reize, evuld mit mieziger vocht En dan is er dee stad mit een toorn van gold; de raandstad ontvlocht naor de stad dee van mi’j oldt. KNIGGIEN

De Seveense Ao — ooit een stroompien vol leêm. Tussen Steenwiek en Gietern, waor de weilaanden nog roeken naor slootwaeter en eui, lig Sevene. Teungwoordig een rustig dorpien waor de tied gien aost ef, maor ooit was ’t een broezend kneuppunt van verkeer, aandel en dorpspraot. Vanof Gietern naor Sevene lop laangzem stromend de Langesloot, of, zoas de oldere Seveners om ooit trots neumden, de Seveense Ao. En dat was neet zomaor een slotien. Nee, dat was de leêmsaoder van et dorp. Daorover vören boeren, turfstikkers en maarkleu richting Steenwiek, Gietern en Wannepervene. Wee toendertied wat wilde beleêm, stapde in de punter en upsakee: de wereld lag eupen. ’s Zomers klunk ‘t kabbelen van ‘t waeter en et geklepper van brutaole enten, maor ’s winters , jao, dán gebeurde ‘t pas echt. Zodrao koning Winter sien scepter zwaeide, wordde de Langesloot een glinsterende iesbaene. Jong en old bun de deurlopers onder. Van Sevene tot Gietern en verder gleed men in één aodemtocht, met een das omme ‘t eufd en de aand’n diepe in de mouwen. En wee alverwege völ, kreeg vanzelf ulp , of een plaogstoot van een buurman. Op maarktdaegen vören ele vloten richting Steenwiek. Punter nao punter vol mit botter, eier, vis en netuurlijk ver’aelen. Sie seng dat de kaarmes toen nog daegenlaank duurde en dat de Seveners de laesten waren dee naor uus gongen. De Langesloot zag ‘t allemaole: et gelach, het geraetel van de turf, et gefluuster van verliefde stellegies bi’j maonlocht. Maor jao… tieden veraanderen. De turf verdween, de moter kwamp, en de Langesloot — ach, dee wordde een gewone sloot. Alverwege Gietern oldt i’j teungwoordig op, asof i’j self ook de mood ef op’egeem. Toch, wee op een stille aomd langs et water lop, eurt soms nog wel ies wat: et klotsen van een denkbeeldige punter, het gejool van skaesers verderop. Asof de Seveense Ao eêm wil laoten weten dat i’j er nog is, mit een groot ver’ael in een klein stroompien. Golden Sunne As de wiend niet meer waeit in Sevene en de maone skient neet meer zal ik dan mien dromen maor koesteren mien lieverd en ze laoten rusten onder de glimlach van oen oong As de morn dan komp in kold Sevene vertrek ik onzichtbaor in de mist mit de stilte as mien maot lopend over ‘t pad dat leidt naor dat ene plekkien waor een golden sunne onder gaot De jaoren vlieng veurbi’j over leeg Sevene En de cirkels rond de sunne draeien alsmaor deur en morn zullen de wolken nog rustig slaopen onder een wollen deken in een grieze kleur De Kaampe is verlaoten daor boôm’ Sevene en mien liefde dee vergaon is komp miskien toch nog weer ‘k wil alles, alles wel geêm veur een weerzien onder dee golden sunne Al was ’t ook veur de laeste keer. KNIGGIEN

De Theekoepel van Rams Woerthe. Wee deur Park Rams Woerthe waandelt, kan d’r aoste neet om’enne - dat sierlijke, toch wel wat deftige theekoepeltien dat tussen d’olde bomen en slingerpatties staot te pronken. ’t Lek wel of et ier al eeuwen eurt — en eingelijk is dat ook zo. De femilie Tromp Meesters, dee vrôgger het staotige uus in ‘t park bewoonde, löt et bouwen in de tied dat sie nog wussen wat stijl was. Een beetien Aart Nivo, een beetien romaantiek, en veural: een plekkien omme esien te worden mit een koppien thee in d’aand’n. Deur de jaoren enne ef de koepel van alles mit’emöken. D’r waren exposities, d’r wordde meziek emöken, epröten, ezungen en soms ook wel ies een glassien te veule edrunken — altied mit de beste bedolingen, netuurlijk. Toch zat de expletaotie vaeke teung. Steenwiekers kwamen graeg ies kieken, maor bleêm neet altied plakken veur een tweede bakkien. Toch ef de koepel wat onverwoestbaors. As de sunne deur de bomen skient en ‘t waeter van de viever zachies rimpelt, lek et asof i’j eêm knipoogt — asof i’j seng wil: “Ik bin er nog en ik ebbe nog genog te vertellen.” En geliek ef i’j. Want zo’n stôkkien istorie, midden in ’t greun van Steenwiek, dat moe’j neet laoten verstoffen. Dat mot bliêm leêm — mit ver’aelen, meziek, en miskien… nog een koppien thee. De Theekoepel. Waor ‘t sunlocht deur de takken speult, de zomerglood et grös verwaarmt, de stilte zacht de tied bewaert, daor wordt een serene rust omaarmd. Waor zacht geruus een ver’ael vertelt en de viever glaanst as zulverglas, mit skaad, mit geur en vogelzang, nog net zoas dat vrôgger was. Daor staot de koepel in al sien pracht en glimlacht naor de Stad en knikt, stevig veraankerd in ‘t greune paark zoas et verleden ef beskikt. Kniggien

Vaeke glipt de liefde oe deur de vingers, oe staark sie ook omklemd wordt. Ie kunnen alles geêm, maor toch gaot sie uuteindelijk eur eigen gaank. Veur Altied Tabee As et skip langs veurbi’je liefdes vaert, dan staon de zeilen vol van verdreet en stao ik onmachtig an de reling te luusteren naor ’t geruus van ’t bugende reet. ’t Zingt een zang van weemood en van spiet, begeleid deur de golven en van binnen verteerd, vaert et skip verder in ’t verbleekte locht deur onderden krietende meeuwen eflankeerd. Op koers naor een begripvolle aeven of juust eindeloos vaerend op een roerige zee, eur ik de wiendstreken scaanderen: Omaarm de liefde of ’t is veur altied tabee Kniggien Wenst iederene een gelôkkig en veural een gezond Ni'jjaor